Testosteronbom Piet sicher: Kein anderer Mann hat eine Chance – doch dann kommt das böse Erwachen!
Vergeef me dat ik het weer over Ingrid op Lesbos ga hebben, maar ik móét wel. Mijn ergernis groeit met de seconde als voor de zoveelste keer dat verdomde vogelpoepplankje ter sprake komt. Of als het weer over dat bakkie koffie gaat dat ze zo graag krijgt voorgeschoteld.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor Ingrid en hoe fantastisch ze het voor elkaar heeft in Griekenland. Zoiets blijft voor veel mensen slechts bij een droom.
En ja, ik kan me goed voorstellen dat ze na al die jaren alleen zijn behoefte heeft aan een kerel die zich niet als een luie vakantieganger opstelt, maar een beetje initiatief toont.
Maar man, dat geklaag over dat klussen, ik ben het nu al beu. Ik zou soms wel naar de tv willen schreeuwen dat de heren er voor háár zijn. Leer elkaar eerst eens kennen. Als het dan klikt, mag je dat van zo’n vent verwachten.
Verwachtingsmanagement, daar moet sowieso aan gewerkt worden. Gaat ze boodschappen doen, is madame gepikeerd dat Piet niet uit zichzelf de waterflesjes pakt.
Ik weet dat wij vrouwen soms A zeggen en B bedoelen (sorry heren), maar kom op. Hoe moet Piet weten dat jij water nodig hebt? Dat kan hij toch niet ruiken?
Dan nog dat vervloekte vogelpoepplankje. Heeft ze Frank en Piet eindelijk zover gekregen om de mouwen uit de handen te steken, is het weer niet goed.
„Wat gaat dat toch allemaal stuntelig en moeilijk”, klaagde Ingrid. Draag me dan maar weg, hoor.
Goed, toch ook nog een compliment voor Ingrid. Ze haalde razendsnel de angel eruit door testosteronbom Piet weer naar huis te sturen.
En ik kon niet anders dan terugdenken aan zijn woorden: „De andere mannen maken geen schijn van kans als Ingrid mij eenmaal kent.”
