Eveline, arme vrouw. Die kan nooit meer door Bologna lopen zonder te worden nagewezen. ‘Kijk, daar loopt de vrouw die mannen uit Nederland laat komen terwijl wij, de Italiaanse mannen, met open hemden en stralende gebitten uitdagend op onze scooter zitten. Wij willen haar door de stad rijden, ze mag haar armen om onze met pasta gevulde buikjes klemmen en daarna rijden we samen naar mijn lieve mamma.’

Het kan niet anders of er moeten veel Italiaanse mannen verbijsterd hebben gekeken naar de twee Nederlandse exemplaren waarmee Eveline door Bologna wandelde. Arno, de nieuwste aanwinst, lijkt vlak voor vertrek te zijn aangekleed door zijn moeder en Arie ziet eruit zoals alle mannen die ooit een lekkende waterleiding in mijn gootsteenkastje kwamen repareren.

Met z’n drieën door een stad lopen is nooit een goed idee. Sta je aan een stuk zeep te voelen, babbelen de andere twee meteen over welke zeep zij het lekkerst vinden. ‘Perenlucht met stukjes ham, heerlijke zeep! Probeer nou!’ De wandeling door Bologna kreeg iets ongelofelijk treurigs.

Arno koos doodsbang de smaak van zijn ijsje. Tijdens een wijnproeverij schreeuwde Arie dat het tijd was voor champagne. In Italië iets Frans bestellen; er zijn mannen voor minder vastgebonden in een Italiaanse schuur of in een ton vol geraspte Parmezaanse kaas geworpen.

Ik gun Eveline, die een fijn soort onderkoelde humor heeft, een wervelende fijnbesnaarde man. Goed dat ze Arno, die er de hele tijd bij liep alsof hij zonder zakgeld op schoolreisje was, naar huis stuurde.

Dick

Steeds als Dick in Suriname met wijd open ogen in een doodsbang gezicht vertelt dat hij heel enthousiast is over de dames. (Hou daarmee op, allemaal, om de vrouwen steeds ‘dames’ te noemen. Zo praat je over personeel of over vrouwen als je ze rondleidt door het Rien Poortvliet Museum: ‘Dames, gaan we mee naar de Hertjes- en Kabouterzaal?’) Dan denk ik: jongen, jij gebit met vlees eromheen, waar ben je aan begonnen? Je was gelukkig. Lekker het gekwebbel aanhoren van de betalende gasten, naar de stad rijden, een vrucht eten die er uitziet als een regenbooggranaat en dan lekker in je hangmat hangen.

Nu zat hij, bij wijze van cadeau, tegen zijn zin, in een ijsbad naast Sharon, die 96 procent van de tijd aan Dick liep of lag uit te leggen hoe je je tandvlees masseert, hoe je je voeten moet neerzetten, hoe je – stel dat je dat wilt – het makkelijkst een schoen doormidden knipt en hoe je in Suriname voeling met Nederland kunt houden door met een pak halfvolle yoghurt tegen je buik te slapen.

Sharon werd tot haar eigen verbijstering teruggestuurd naar alle gebitten in Nederland en vervangen door Moniek, die tot nu toe als enig nadeel heeft dat ze heel hard “KAK” zegt als ze shit bedoelt. Maarrrr, wel een verademing, na Sharon.

Illya

Ik begin steeds meer van die man te houden. Ik heb thuis geoefend op zijn kenmerkende loopje. Illya loopt altijd alsof hij net op reis gaat. Het is een soort voorover vallen en dan met je armpjes proberen te redden wat er te redden valt. Zijn nuchterheid bevalt me, omdat je vlak onder die Zeeuwse, gesloten mosselhouding steeds een wild kloppend hart voelt.

Hoe hij met tegenzin tijdens het dansen dwars door zijn keuken werd gesleurd door de allernieuwste exotische vrouw in zijn kasteel, het ontroerde mij een beetje. Ik brak in tweeën toen hij, op van de zenuwen, moest luisteren naar Karinè die vroeg of hij nog dromen had. Ze hield een glas voor zijn neus en zei: “Dit glas is ook gedroomd.” Meteen fantaseerde ik Illya’s later gefilmde reactie: “Ja, haha, dat kan, maar ik droom nooit. Ik val meteen in slaap. Glas kan je volgens mij niet dromen, maar ik vind het wel leuk als een ander dat denkt.”

En zo gaat dat maar door, dat ongelofelijk lieve verbale schuren tussen Illya en Karinè. Mooiste antwoord op een van haar vragen – van welke muziek houd je? – was: “Van radiomuziek.” Die lieve, doodsbange man, bedolven onder woeste vrouwen die steeds een sensuele verknipte versie van het Nederlands in zijn oor fluisteren, het is prachtig. Mijn favoriete deelnemer.

Daniel

Onze man in Tsjechië heeft een nieuwe vrouw over de vloer, Shirley, die het allemaal niet zoveel kan schelen. Had je haar bij Eigen huis en tuin binnen laten wandelen, dan had ze het ook goed gevonden. Pikzwart haar en eigenlijk zegt ze in iedere zin dat ze het even een paar dagen aankijkt en dat ze net zo makkelijk weer naar huis gaat. Heel verfrissend, iemand die eens niet als een slijmerige slak, steeds maar complimentjes prevelend, op iemands rug zit vastgezogen. Het lijkt alsof Shirley in Nederland achter in een bestelbus is gekropen en dat ze, tot haar eigen stomme verbazing, opeens meedoet aan een datingshow.

Rob

Hoe lang doe je met een appeltaart? Het kan niet anders of er is in Zuid-Frankrijk een wereldrecord gevestigd. In ieder shot staat Rob een paar punten appeltaart te snijden uit een taart die in 2012 is gebakken.

Rob is een aandoenlijk onhandige slechtnieuwsbrenger. Hij moest deelnemer Marianne vertellen dat ze naar huis moest en dat moet voor haar hebben gevoeld alsof ze van een drieling beviel. Ron kwam niet snel ter zake. Een hoop gedraai, gedoe en gestamel. Eigenlijk wel lief, dat er mensen aan dit programma meedoen die niemand willen kwetsen.

Toch hoop ik zelf nooit in die situatie terecht te komen. Ik, vol zelfvertrouwen, stralend op de bank met een dampende uientaart voor mijn neus en dan opeens: “Ja Nico, we kennen elkaar nu anderhalve dag en ik zie dat je lekker met je sokken op mijn tafel hangt, maar ik kan het niet meer aanzien, dat gerommel op je gitaar en de gezichten die je daarbij trekt. Je bent gewoon ontzettend veel Nico met heel weinig haar. Teenslippers, dat kan heel sexy zijn zonder haar op je tenen. Ja, ik zie dat het als een totale verrassing komt en ik ben ook wel klaar met die uientaarten, dus hier eindigt het, Nico.”

Magda

Het is verdrietig, Magda zoekt wanhopig iemand die een beetje op haar overleden man lijkt. De mannen die nu langskomen moeten wandelen in het tempo dat zij gewend is, eten wat zij gewend is, achteruitrijden zoals zij het graag wil, plaats nemen in een stoel die zij leuk vindt en als ze kookt mag de man kool snijden of zich rustig houden en in de tv-kamer gaan zitten.

Dat is allemaal niet erg, omdat het zo vreselijk aandoenlijk is. Magda probeert overgave uit te stralen, maar haar mond en haar ogen verraden haar: ze is doodsbang voor verandering. Alles moet gaan zoals een paar jaar geleden, toen ze nog gelukkig was. Ze wil een man die doet wat haar overleden man deed: ’s middags warm eten omdat zij dat nu eenmaal zo gewend is. Haar zoektocht naar de gehoorzaamste man grijpt me aan. Net als een paar andere deelnemers lijkt zij zichzelf te hebben opgegeven voor het programma omdat het nu maar eens uit moet zijn met het rouwen. Ze lacht een verbeten lach die bijna pijn doet.

Ingrid

Ook Ingrid heeft een man over de vloer. Zijn naam is Rinus en hij probeert de dood van zijn vrouw te bezweren. In iedere geforceerde handeling, iedere lach die zijn gezicht bijna in tweeën breekt en na iedere verbale orkaan van Ingrid zie je hem even terugvallen in intens verdriet. Middenin zo’n crisis kwam er een nieuwe man binnenwandelen. Woest aantrekkelijke baard, goede kop, goede energie, maar ik moest steeds maar naar Rinus kijken. Hij meldde kort daarvoor dat hij speciaal een boekje over Lesbos had gekocht. Hartverscheurend.

Jean-Paul

Onze undercover appartementenverkoper, die, als vriendendienst, net doet alsof hij zelf in het appartement woont waar hij de deelnemende vrouwen bedelft onder Hollandse kadetjes en halfgare gamba’s, begint op grootse wijze door de mand te vallen. Van alle deelnemers aan B&B vol liefde moet Jean-Paul de meest opportunistische knecht ooit zijn.

Er klopt iets niet aan zijn deelname. Nog nooit zag ik iemand die zo ontzettend níet op zoek is naar een partner. Alle vrouwen die langskomen zijn behang waar je af en toe een halve haring in duwt. Zo vervelend dat het niet eens meer leuk is om naar hem te kijken en over hem te schrijven.

Nieuwsgierig geworden naar de B&B van Rob, van ‘B&B vol liefde’? Neem samen met ons een kijkje zijn gîtes in de Franse Pyreneeën en hoor hoeveel het kost om te verblijven bij Rob.