Nico Dijkshoorn kijkt ‘B&B vol liefde’ 2025: “Een half uur later hing Sylwia alweer met lippen als waterbedden halfnaakt om zijn hals”

JEAN PAUL

Mijn nachtmerrie: overnachten in de B&B van Jean-Paul, ergens in het Nederlandse deel van Spanje, ziek worden en dan JP zes keer per dag met een bord vol halfgare worstjes naast je bed. “Ja, ik had voor de verandering maar weer eens een BBQ’tje. Lekker aan het klootzakken geweest met kooltjes enzo en nog excuses voor de geluidsoverlast van de polonaise op de trap vannacht, maar ik zag dus net die zestien overgebleven worstjes ergens in de hoek van mijn casa liggen en ik dacht: ik ga Nico eens even lekker trakteren op een tweedehands BBQ’tje. Saus erop? Is eigen sausje. Nee. Wat wil je dan? Hoezo, een emmer?”

Nooit eerder zag ik een vrouw – Leonora – zo ziek en zo opgelucht uit een B&B vertrekken. En Jean-Paul kon meteen doorpakken. ’s Middags zat hij alweer met een glimmende schedel garnalen uit hun schalen te wrikken met een nieuwe vrouw, Marianne. Zijn eerste indruk: mooi dik haar.

Zo lang het over slecht eten gaat in een troosteloze omgeving voelt Jean Paul zich op zijn gemak. In het normale, dagelijkse verkeer zegt hij steeds net het verkeerde. Of hij kinderen had, vroeg Marianne. Zijn antwoord. “Nee, maar als je ze niet hebt kun je ze ook nooit missen.” Ik verlangde intens naar een keiharde practical joke van Marianne: “Ja dank je Jean-Paul voor deze belegen grillworstwijsheid. Mijn eerste kind kreeg ik pas na negen jaar IVF.”

PETRA

“Gaat u, wanneer u tijdens uw vakantie op Lesbos zin hebt om mee te doen met de lokale bevolking, ander eens gezellig een dagje traditioneel ezel-lullen kijken.” Die zin zal je niet snel in een reisgidsje over Lesbos lezen. Toch was dat de toeristische trip die Lieske en Petra ondernamen. Met het hoofd net boven een schutting uit keken zij zwijgend naar een ezel die zijn eikel door het zand sleurde. Daarna volgde het bekende Petra en Lieske gegier. Denk aan iemand die een ballon minutenlang langs een raam wrijft: “Waaaahhhhppiieeeieiiieiehahahhaa.”

Dit al enkele afleveringen lang tot groot verdriet van nog een Petra – inmiddels woedend terug in Nederland – en Ingeborg die er voor ze zoveelste keer nog eens een nachtje over had geslapen. Ze ging nu echt weg en legde dat aan Petra en Lieske uit op een manier die ze waarschijnlijk ook tijdens haar werk als rouw- en verliesbegeleider hanteert. Ze meldde dat ze ging vertrekken, keek Lieske en Petra doordringend aan en zei dat die twee maar eens goed moesten nadenken wat ze nu eigenlijk met elkaar hadden. Het was waarschijnlijk een nieuwe methode, je eigen rouw verstoppen en het bij twee andere mensen neerleggen.

DANIEL

Iedere keer als ik Daniel zijn B&B zie denk ik: in dit soort gebouwen zou Ingeborg 130 mensen tegelijk hun verdriet kunnen laten verwerken in hotelkamers waar het leed bijna tastbaar van de muren druipt. Ik moet steeds denken aan The shining. Dat zou misschien een leuke activiteit kunnen zijn in Daniel zijn B&B. Op een driewieler zo hard mogelijk door de gangen razen, langs alle kamers waar Daniel wel eens met een van de gasten heeft liggen kennismaken.

In tegenstelling tot Dick in Suriname, die als een doodsbang slangetje zijn mond eindelijk op een mens durfde te drukken, pakte Daniel lekker door. Ja, meldde hij, er was samen geslapen. De klik was er meteen toen Petra en hij samen heel lelijk een oude container stonden te verven.

Dat ontroerde mij wel een beetje. Hoe trots ze waren op die gepimpte roestige bak. Er was gelukkig niemand in de buurt om dat geluksballonnetje door te prikken. Magda uit Frankrijk zou dat goed hebben gekund. “Ja, een container met letters er op. Tsja, maar het blijft een container, hè. Ik snap ook niet waarom je drank gaat verkopen in een container. Dat lijkt heel romantisch enzo, maar uiteindelijk blijft het een lelijke container met wat kindertekeningen er op.”

De opening van de Beach Bar – want dat was het – werd bijgewoond door vier mensen. Dat had iets aandoenlijks en verdrietigs tegelijk. Het leek op een verjaardag in Nederland. Voor de zekerheid heb je nog twee kratten extra gehaald en toch nog maar vier taarten extra bij de HEMA, zodat je zeker weet dat je genoeg hebt en daar zit je dan ’s avonds met alleen je tante Robbie naar een oude aflevering van Friends te kijken. Die treurigheid voel ik steeds bij Daniel zijn B&B. Hij weet zelf ook wel dat het allemaal bagger is, maar door steeds heel snel van plek naar plek te bewegen suggereert hij een druk managersbaasje te zijn. Trappen wij niet in.

ILLYA

Nooit eerder schatte ik een deelnemer tijdens de eerste aflevering van het seizoen slechter in. Ik verheugde mij op weken onhandigheid, huilen in bed, zwijgend boven een maaltijd hangen en doodsbang kijken naar welke vrouw er nu weer zijn kasteel kwam binnenwandelen, maar het omgekeerde gebeurde!

Illya moet de enige man op aarde zijn die het én leuk vindt om vrouwen in marstempo langs een rivier te laten lopen én manische vrouwen naakt onder hun regenjas op pornoschoentjes door zijn kasteel te laten zwerven.

Sylwia gooide er deze week nog een schepje bovenop. Zij treiterde nog maar eens een andere deelneemster, Monique, naar de rand van een zenuwinzinking, vroeg op orkaankracht midden in een winkel aan Illya waarom hij zo afstandelijk deed en een kwartier later hing ze alweer met lippen als waterbedden halfnaakt om zijn hals.

Ondenkbaar dat Illya deze vrouw op zijn toekomstige gasten gaat loslaten. Het zal als volgt gaan: iedereen aan tafel, Illya in zijn bekende en inmiddels beroemde naar voren vallende loopje steeds maar weer heen en weer naar de keuken en dan op de achtergrond het gekrijs van Sylwia die hij zolang even heeft opgesloten in een onder het kasteel gelegen mergelgrot.

ROB

Rob bakte maar weer eens taart. Hij liet Margot terugkomen uit Nederland om haar te vertellen dat hij er nog niet helemaal uit was. Alles aan Rob begint me te storen. Toen hij, met nog twee andere vrouwen in zijn woonkamer, belde met Margot of ze zin had om terug te komen naar Frankrijk, gebeurde wat niet veel gebeurt in dit programma. Je voelde overweldigend de aanwezigheid van de cameraploeg en een regisseur. Het bellen van Rob kan namelijk maar op één manier zijn gegaan: ze hebben hem in de goede stoel neergezet, ze zijn vlak achter hem gaan staan, ze hebben eerst gecheckt of Margot haar telefoon opnam en daarna heeft er iemand over Robs schouder gefilmd hoe hij Margot vroeg terug te komen.

Een harteloos toneelstukje. Lekker televisie maken. Met een ex bellen terwijl je vrouw in de keuken voor je staat te koken, dat gevoel kreeg ik erbij. Dat uitgerekend Rob zich voor dat karretje liet spannen, viel me erg tegen. Ik verheug mij op de confrontatie tussen Rob en de weggestuurde vrouwen tijdens de reünie-aflevering.

DICK

Hij zocht nog steeds iets wat ik iedere keer versta als ‘de vissenkuil tuts’. Die voelde hij niet. Hij voelde wel iets meer ‘spar-rek’. Dick legde uit aan Moniek dat hij als jongetje al van het oerwoud droomde. Zoiets vermoedde ik al. Doodmoe word ik van die oerwouduitlegger. Steeds dat weeïge gemompel over alweer een ongevaarlijke slang of een scheel neusaapje. De hele tijd maar babbelen over waar je middenin staat. Praat eens over een film die je goed vond, of over muziek die je leven heeft veranderd. De eerste zoen met Moniek voelde daarom als een wanhoopspoging om eindelijk eens niet te hoeven luisteren naar een verhaal over een vogel die op een bepaalde manier vruchten eet.

MAGDA

Magda, die alle mannen schatten vindt, als ze maar wel naadloos meedraaien in haar moordende dagritme, vocht deze week, met praktisch één arm op haar rug, een robbertje met de Amsterdammer Rolf. Voor iedereen die in de nabije toekomst ook last krijgt van een Amsterdammer – ze zitten opeens bij je in je leunstoel en ze vertellen eindeloos over de tijd dat Amsterdam nog echt Amsterdam was – gaf Magda deze week een masterclass in het neutraliseren van dat eindeloze naar binnen gerichte gekwek.

Rolf, die tijdens de voorbereiding op een BBQ geen hand uitstak, zat midden in de woonkamer geëmotioneerd naar filmpjes van zichzelf te kijken. Magda nam groots wraak. Aan een tafel vol vlees, Franse buren en een vriendelijke blozende Belg, stond zij op, liep naar binnen, kwam met een soort hondendeken naar buiten en legde die bij Rolf op schoot.

Nooit zag ik bravoure en arrogantie zo schitterend verschrompelen. Het ene moment was Rolf nog de Amsterdamse God in het diepst van zijn gedachten en een seconde later zat hij als een aangewaaide murmelende zwerver met een geschatte leeftijd van 108 jaar te mokken voor een bordje verkoold vlees. Een dag later kon hij vertrekken.